Blog-home

Week 32

Een snippet uit Het Hart Volgt

"Ehm, Liora... hoe gehecht ben jij aan deze kast?”
"Helemaal niet,” zei ze vlug. Ze kon best even naar de Ikea rijden om een nieuwe te halen. “Ik zal blij zijn dat ik er vanaf ben. Ik geloof dat hij hier al stond toen mijn ouders hier kwamen wonen.”
"Mooi!” Aline sprong van het bed af en gaf haar broer een klap op zijn schouder. “Bof jij even.”
Ze wendde zich tot Liora en zei, half fluisterend: “Er staat een grote kast in jouw nieuwe kamer, bij ons bedoel ik. Meneer hier wilde hem niet verplaatsen tot hij zeker wist dat je hem niet nodig had.”
"Oh.”
"Als je hem niet mooi vind, haal ik hem weg hoor,” verzekerde Robert haar.
Liora durfde niets meer te zeggen. Iedere keer wanneer er een probleem ontstond op welk gebied dan ook, zorgde Robert voor een oplossing. Ze kon de schuld nu al niet meer afbetalen, laat staan wanneer hij straks ook nog gedwongen zou worden om met haar...
"Ik ga alvast Nessa's bed uit elkaar halen, ik eh...” Ze wilde zich omdraaien voordat de tranen vielen, maar ze was te laat.
"Hé, hé, waar zijn die tranen voor? Alles komt goed, let maar op.” Aline trok haar in een stevige omhelzing en klopte troostend op haar rug. Ze zei niets meer en daar was ze dankbaar voor. Ze miste Sanne, nu meer dan ooit. Haar beste vriendin zou precies weten wat ze moest doen en zeggen.
Nessa keek hen met grote ogen aan en vlug maakte ze zich los uit Alines armen.
"He meissie,” ze knielde voor haar dochter neer. “Mama is een beetje verdrietig, maar er is niets aan de hand, oké? Ga je mee helpen met je bed?”
Gerustgesteld door haar moeders glimlach, knikte Nessa en volgde haar moeder naar haar kamertje.