Week 13

Een oefening in perspectief

Eerste persoon, TT

“Anne? Wat zeg je? Ik kan je niet verstaan!”
Ik duw een vinger in mijn oor en antwoord in mijn mobiel: “Ja, de TV staat aan, maar ik hoor niets.”
Achter mij zit mijn moeder met Daan op schoot. Mijn broertje is nog maar drie, kun je het geloven? Hij kent alleen nog maar het volume: luid!
“Mam, kun je Daan niet naar bed brengen? Het begint zo.”
“Zometeen is nog niet nu. Ik heb gezegd dat hij naar bed gaat wanneer het begint.”
“Maar dit is het intro!” Beelden van het lanceringsterrein achter het regeringsgebouw schieten over het scherm.
“Niet zo schreeuwen, Cèsely. Het intro is al ruim een uur bezig. Je bekijkt het later nog maar een keer.”
Ze heeft gelijk, ik haat het wanneer ze gelijk heeft. Er tegenin gaan heeft geen zin, dat weet ik uit ervaring. Al wekenlang zit ik te wachten op de aankondiging die ze zometeen gaan doen. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om dit te missen. Ik kan niet de hele nacht opblijven voor de herhaling en echt niet dat ik morgen van de eerste de beste nerd op school hoor wat er gezegd is.
“Ik spreek je later, Anne.” Mijn vinger veegt over het scherm en het beeld van Anne verdwijnt.
Ergens in mijn hoofd begint een alarmbel te rinkelen. Het begint een gewoonte te worden, lijkt het wel. Negeren, gewoon negeren. Met mijn hand tegen mijn voorhoofd gedrukt lukt het prima. Zie? Ik kan al bijna liplezen. Als die nieuwslezer nou eens langer dan drie tellen in beeld wil blijven, dan kan ik misschien zelfs volgen wat hij zegt. Natuurlijk zijn de beelden van het universum die ze uitzenden ook erg mooi, maar die kan ik wel dromen.
Shit, geen hoofdpijn alsjeblieft. Ik heb nog wel de hele middag niets gedaan. Dit is geen zacht gehamer meer, dat kan ik wel hebben, dit is meer... hoe heet zo'n ding ook alweer? Een pneumatische boor ofzo?
Als Daan nou eens zou stoppen met gillen.
Het klokje in de hoek van de TV staat niet goed, volgens mij is het nog maar één minuut en niet drie. Kom op, dit hou ik wel vol, drie minuten... honderdtachtig seconden.
Pfff, waarom pap het nodig vond om mijn TV af te sluiten is me een raadsel. Ik kan me echt wel concentreren op mijn examens zonder elk half uur op m'n bed neer te ploffen.

Derde persoon, VT

“Anne? Wat zeg je? Ik kan je niet verstaan!”
Cèsely duwde een vinger tegen haar linkeroor en antwoordde in haar mobiel: “Ja, de TV staat aan, maar ik hoor niks.”
Ze keek haar moeders kant op en riep: “Mam, kun je Daan niet naar bed brengen? Het begint zo!”
“Zometeen is nog niet nu. Ik heb gezegd dat hij naar bed gaat wanneer het begint.”
“Maar dit is het intro!” Beelden van het lanceringsterrein achter het regeringsgebouw schoten over het scherm.
“Niet zo schreeuwen, Cèsely. Het intro is al ruim een uur bezig. Je bekijkt het later nog maar een keer.”
Ze wilde er tegenin gaan, maar hield zich in. Er was groot nieuws aangekondigd en ze kon moeilijk de hele nacht opblijven om alles nog een keer te bekijken. Ze moest gewoon nu meteen weten wat er aan de hand was. Ze wilde absoluut niet morgen op school pas te horen krijgen van de eerste de beste nerd wat ze gemist had.
“Ik spreek je morgen, Anne.” Met een veeg over het scherm beëindigde ze het gesprek, waarna ze zich, met een hand tegen haar voorhoofd gedrukt, probeerde te concentreren op de mond van de nieuwslezer. Aangezien hij telkens uit beeld verdween om beelden van het universum te laten zien, hielp dat ook niet veel.
In haar hoofd bouwde zich een inmiddels bekende druk op. En ze had nog wel expres de hele middag niets gedaan. De hamer die binnenin haar hoofd op automatische piloot scheen te werken was inmiddels veranderd in een pneumatische boor. En het gegil van haar drie jaar oude broertje werkte averechts. Een vlugge blik op het klokje in de hoek rechts onderin vertelde haar dat ze nog drie minuten had. Dat kon ze wel volhouden. Ze moest wel, haar vader had de aansluiting van haar eigen TV geblokkeerd. In ieder geval totdat de examens voorbij waren.