week 3

Dag 6 (Prompt: Opgetogen)

>> Ik kan maar heel kort schrijven. Ik ben zo opgewonden, ik kan bijna niet stilzitten. We zijn bijna bij Elodie. Zes dagen, kun je het geloven? En ik mag mee, mee naar beneden. Of naar boven, hangt ervan af wat je beschouwt als de bovenkant van de planeet. Pap heeft gezegd dat als mijn schouder beter is, ik met hem mee mag naar de oppervlakte. Is dat niet geweldig? Mijn schouder is nog bont en blauw, maar ik kan mijn arm weer alle kanten op bewegen. Goed genoeg dus. Ik zal niet kunnen rennen, maar waarschijnlijk mag ik één van de gangen gebruiken in de toekomst.

Als de eerste groep Eloden aankomt met de verschuiver, dan gaan pap en ik naar beneden. Helaas kunnen we niet lang blijven. Pap heeft een bespreking met de Grote Elood, Elodie's heerser. En daarna, wanneer iedereen aan boord is, gaan we meteen verder met de reis.

Ik ben benieuwd of er iemand bij zal zijn van mijn leeftijd. Nou ja, natuurlijk niet net zo jong als ik, maar iemand onder de twintig zou toch aardig zijn.

Ooh, ik ben zo opgetogen, ik kan niet wachten. Nog een uur of twee geloof ik. Wachten wachten wachten. Ik begin er al aardig gewend aan te raken. <<

Blog-homeBlog-forw