Defining your core emotional experience

… write your character onto an alternate ending where she fails. Utterly.
(Writing Irresistible Kidlit by Mary Kole)

Starend naar de cijfers op haar alarmklok, probeerde Cèsely zich te herinneren waarom de smaak in haar mond zo bitter was als een medicijn dat ze had moeten slikken in het ziekenhuis. Smaakloos, had de verpleegkundige haar verzekerd. Nou, als dat smaakloos was, dan was haar tong gemaakt van suiker.
Als klein kind had ze ooit een keer een oud boek van haar oma te pakken gekregen. Echt papier, zo'n soort smaak was het. Droog, naar en het riep een gevoel op van dreiging. Ze had een felle tik op haar vingers gekregen in haar oma's huis.
Waarom had ze dat gevoel in haar mond? Nu, op een zondagochtend om half negen?
Er was iets, iets dat ze zich had moeten herinneren. Iets dat eigenlijk gisteren afgehandeld had moeten zijn. Als het huiswerk voor een examen dat over tien minuten gepland stond.

Vanuit de woonkamer klonken stemmen. Haar vader en moeder waren wakker en blijkbaar was er iets aan de hand, want Dean was aan het schreeuwen. Ze kon het niet verstaan.
Dieper in haar geheugen gravend, volgden haar ogen de omtrek van het plafond. Het was saai wit. Zo was het al jaren. In haar kindertijd was het afwisselend roze, goud en lichtblauw geweest. Afhankelijk van de fase waarin ze een prinses, model en feetje wilde zijn. Uiteindelijk had ze gekozen voor wit, aangezien haar vader pertinent had geweigerd haar plafond zwart te verven. Zwart met honderden kleine lampjes, dat had ze gewild. Net als de ruimte. Misschien zou ze dat plan nu eindelijk uit kunnen voeren. Ze was tenslotte al zeventien.
Pattris was zeventien.

Plotseling leek het alsof de adem uit haar longen werd geknepen. Een steen zo zwaar dat ze hem nooit meer zou kunnen wegkrijgen, spreidde zijn bedje in haar maag. Ze vloog overeind, propte haar vuist in haar mond en voelde hoe haar hoofd uiteen knalde toen de realisatie daagde.
Geen schreeuw zou de tijd terug kunnen draaien. Geen enkele hoeveelheid stompen in haar kussen zou de spijt kunnen verminderen, die zich meester maakte van haar hart. Ze was alles kwijtgeraakt. Haar vriendin, haar droom en ook hem.
Ze was te laat.

Leeg, uitgeput en troosteloos zakte ze achterover in het kussen dat nooit meer troost zou bieden.
Er klonk geklop op haar deur, maar ze reageerde niet. Ze hoefde niet naar de TV te luisteren om te weten welk nieuws er te horen was.
De shuttle was vertrokken. Met aan boord het laatste sprankje van haar hoop, dat nu woest werd uitgestampt.