week 11

Dag 14

Heel voorzichtig, bang om de bubbel te breken als er ook maar een fractie te hard tegenaan gestoten werd, raakte Novaly de glasachtige substantie aan. Ze hield haar adem in. Er gebeurde niets.
“Iets harder?”
“Nee, dan breekt het. Je zou eigenlijk al een reactie moeten krijgen door er een centimeter of zo vanaf te zitten.”
Ze wist zeker dat iedereen kon zien hoe teleurgesteld ze was, maar toch wist ze een glimlach op haar gezicht tevoorschijn te brengen.
“Ik heb het gewoon niet in me,” zei ze en ze wilde zich al omdraaien. Voordat ze zich kon terugtrekken, werd haar hand echter vastgepakt door iemand die beduidend sterker was dan zij.
“Au! Thane, niet doen.”
“Je probeert het niet eens.”
Met grote ogen keek Novaly naar de bubbel die zacht begon te trillen naarmate Thane met haar hand in de zijne dichterbij kwam. Ze had het idee dat haar hand net zo hard trilde als de bubbel.
“Thane,” Brindi's stem klonk waarschuwend.
“Ze kan het. Ze moet gewoon haar best doen.”
Vlak voor de bubbel liet hij haar los. “En nu je ogen dicht doen en je concentreren.”
De gebiedende klank in zijn stem negerend, deed Novaly wat hij haar opdroeg. Ze wilde niets liever dan eindelijk ergens in uitblinken en op de één of andere vreemde manier, scheen Thane er vertrouwen in te hebben.
Met haar ogen stijf dicht, probeerde ze in geachten de bubbel te visualiseren.
Ze kon heus wel het beeld van de bubbel voor ogen halen, maar dat was niet wat Thane had bedoeld. Ze kon hem nog steeds niet uitstaan en hij was nog altijd grof en laatdunkend tegen haar. Tegen iedereen trouwens. Toch gaf het een vreemd soort voldoening te weten dat juist hij wilde dat ze doorzette en geloofde dat ze het kon.
Die gedachte bracht een vreemd getintel in haar binnenste teweeg. Een getintel dat zich uitstrekte vanuit haar buik tot in de uiterste topjes van haar vingers. Zonder haar ogen open te doen, kon ze opeens de bubbel glashelder zien. Haar vingers hielden halt op een paar millimeter afstand van het dunne, transparante materiaal. Naast haar hoorde ze Brindi verrast haar adem inzuigen. Ze hoefde niet te kijken om te weten dat het haar gelukt was. Ze voelde de bubbel trillen met haar hele wezen. Alsof het een deel van haarzelf geworden was. Een grote grijns verscheen op haar gezicht en toen ze haar ogen opende, keek ze recht in de groene ogen van Thane.
Ze had verwacht daar een spottende uitdrukking te zien, of op zijn minst een ongeïnteresseerde blik. Haar hart sloeg een slag over en onmiddellijk hield het trillen op.
Het maakte niet uit, het was haar gelukt. Wat haar echter het meest van stuk bracht was niet deze onbekende kracht die ze op kon roepen, maar de kleine glimlach die rond zijn mond speelde. Het veranderde zijn hele gezicht.
Onhandig bewoog ze haar hand in een poging wat afleiding te vinden bij het plukje haar dat ontsnapt was uit de band die ze om haar hoofd droeg. Daarmee brak ze de bubbel en even was ze bang dat hij boos zou worden. Opgelucht constateerde ze dat de enige reactie die haar onhandigheid teweeg bracht, een klein hoofdschudden was.
Hij keerde zich om en begon te rommelen met de spullen achter hem. Of de glimlach verdwenen was, wist ze niet. Er over nadenken wilde ze eigenlijk ook niet. Ze voelde zich opeens veel te verward en wilde het liefst zo vlug mogelijk uit het laboratorium verdwijnen.