Elodie
Terra's Aanstoot
Elodie's Jeugd
Terra's Verzoek
Tagmars Oordeel
Oade's Testtien - Spin-off
Tagmars Grip
Elodie's Erfgoed
Ora Neova

 

Voor mijn serie De Nieuwe Wereld heb ik af en toe een Special geschreven. Een scène of een kort verhaal dat zich voor, tijdens of na een bepaald deel afspeelt.

Dit specifieke verhaal speelt zich af na deel 2: Terra's Aanstoot. Er zitten geen grote spoilers in, behalve het feit dat er nu dus mensen wonen op Elodie, de nieuwe wereld.

Speciaal voor Valentijnsdag plaats ik deze Special op mijn website. Ben je nieuwsgierig naar de serie of de andere specials, op dit moment zijn de delen alleen te lezen op Wattpad. Binnenkort zullen ze weer als ebooks op Kobo.com verschijnen en uiteindelijk ook als paperback op boekenbestellen.nl.

---

Valentijn

Elodie, tamda 27 339

Met rode wangen liep Elain haar kamer uit. Het was druk op de gang van het studentengebouw in Gard en dus hield ze het kaartje stevig tegen haar borst, het rode hart verborgen aan de binnenkant.
Ze had het gevonden op haar bed, toen ze terugkwam uit de wasruimte. Iemand had het daar neergelegd.
Bij de kamer van haar vriendin aangekomen klopte ze haastig op het hout. “Ciara, ben je binnen?”
“Ja, kom maar,” klonk er vanaf de andere kant van de deur.
Elain opende de deur en vloog op Ciara af. “Kijk eens wat ik net vond.” Ze stak het kaartje uit met trillende vingers.
Nieuwsgierig nam Ciara het aan en opende het. “Er staat: ‘Ik ben verliefd op jou. Je Valentijn.’” Ze giechelde, maar Elain vroeg een beetje wanhopig: “Maar ik ken helemaal geen Valentijn. Ken jij een Valentijn? En waarom zegt ie het dan niet gewoon? Waarom zo geheimzinnig?”
Ciara slaakte een diepe zucht en legde dramatisch haar hand op haar hart. “Ik vind het romantisch.”
“Ja, jij wel.” Elain plofte naast haar vriendin op het bed neer en plukte de kaart weer uit haar hand.
“Dit is helemaal niet handig. Je weet best dat ik Rick leuk vind. Wat moet ik nou met deze Valentijn?”
“Niks.” Ciara klapte in haar handen en sprong overeind. “Kom mee, we gaan eten.”

---

In de rij voor de keuken bleef de boodschap in het kaartje maar door haar hoofd malen. Ze voelde zich gevleid, maar hoe moest ze deze Valentijn vertellen dat ze niet geïnteresseerd was als ze niet eens wist wie hij was?
Een beetje afwezig staarde ze om zich heen. Haar blik schoot naar de tafel waar een paar jongens uit het laatste jaar zaten. Eén ervan trok onmiddellijk haar aandacht. Zijn lichte huid scheen als een baken tussen de donkere Eloden. Toen hij zijn hoofd hief, keek ze vlug weg.
“Hai, ben jij Elain?”
Geschrokken staarde ze opzij. Een jonge jongen, waarschijnlijk een eerstejaars, keek haar vragend aan, in zijn handen hield hij een rode bloem.
Naast haar riep Ciara enthousiast: “Ja, dat is ze. Ben jij Valentijn?”
Elain schaamde zich rot. Oh alsjeblieft, laat dit niet Valentijn zijn, dacht ze. Hij was veel te jong en zag er zo schattig uit, ze wilde hem geen pijn doen.
Uit alle macht begon de jongen zijn hoofd te schudden. “Nuh uh, ik ben alleen de boodschapper. Alsjeblieft.” Hij duwde de bloem in haar handen en racete weg voor ze nog iets kon zeggen.
Sprakeloos staarde ze naar de fijne blaadjes van de roos. Wat moest ze hier nou weer mee?
“Hé, er zit een kaartje aan.” Ciara zette haar bord en bestek aan de kant en opende het kleine stukje papier dat met een touwtje onder de bloem was vastgebonden.
“‘Rozen zijn rood, violen zijn blauw, jij bent mijn Valentijn en ik die van jou.’ Oh wat leuk, het rijmt.”
Omdat ze inmiddels een aardig oponthoud vormden, trok Elain het papiertje los uit Ciara’s handen en stoof naar voren.
Het werd alsmaar ingewikkelder. Als zij Valentijn was, kon het dan betekenen dat degene die haar de kaart stuurde helemaal geen Valentijn heette? Maar waarom dat Valentijn?
“Ik snap er niets van,” kreunde ze.

---

Het was moeilijk om zich te concentreren tijdens de lessen. Overal waar ze liep draaide ze haar hoofd alle kanten op om te zien of er misschien iemand was die naar haar keek. Iemand die extra aandacht aan haar besteedde. Iemand die de mysterieuze Valentijn kon zijn.
Halverwege de dag, vlak voor de lunch, werd ze opnieuw aangeschoten door een jongen. Hij zei niets, maar drukte simpelweg een houten kistje in haar handen.
“Oeh!” Ciara, die naast haar stond, sprong wild op en neer. “Maak open, maak open. Zit er weer een kaartje bij?”
Een paar nieuwsgierige meisjes uit de klas bleven staan, dus liep Elain vlug de inmiddels lege klas weer in. Ze plaatste het kleine kistje voor zich op een tafel en keek ernaar. Het was mooi versierd met krullen en hartjes. Degene die dit gemaakt had, had er duidelijk veel werk in gestopt. Droevig begon ze het touwtje dat eromheen zat los te knopen.
“Wat is er? Je kijkt helemaal niet blij?”
Een beetje boos keek Elain Ciara aan. “Hoe kan ik hier nou blij mee zijn? Kijk nou. Dit is schitterend. En als ik er ooit achter komt wie zoveel moeite voor me heeft gedaan, moet ik hem alleen maar teleurstellen.”
Iets te ruw opende ze het kistje, waardoor de inhoud geschud werd. In een eenvoudig wit zakdoekje lagen twee hartvormige carobebrokjes. Een snik ontsnapte haar en met dichtgeknepen keel piepte ze: “Hartjes.”
“Hé, niet huilen. Kijk, er zit weer een kaartje bij. Ik lees hem wel voor: ‘Chocolade is het niet, maar huil niet, geen verdriet, dit is net zo zoet als jij.’ Wat is chocolade? Hé, Elain, wacht.”
Elain liet het kistje en de lieve woorden achter bij Ciara en rende het lokaal uit. Het kon haar niet schelen dat ze lessen miste, ze kon het niet meer aan. Ze had geen flauw idee waarom juist zij was uitgekozen, maar ze moest er niet aan denken om nog meer te ontvangen deze dag. Misschien zou het stoppen wanneer ze gewoon niet meer kwam opdagen.

---

Hijgend kwam ze uiteindelijk bij haar kamer aan. De deur knalde achter haar dicht en haar tas landde iets te hard op de vloer. Ze verborg haar gezicht in haar handen en kreunde. Dit was zo onhandig.
Even later klonk er een klopje op de deur. “Elain? Ben je daar? Mag ik binnenkomen?”
Elain sjokte naar de deur en opende die.
Ciara keek haar met een verontschuldigende blik aan. “Het spijt me. Ik had niet zo enthousiast moeten doen. Ik weet dat je er niet op zit te wachten. Hier.” Ze stak het kistje uit en gelaten nam Elain het aan.
“Het spijt mij ook, ik had niet zo weg moeten rennen. Ik hoop gewoon dat het stopt.” Ze liet de deur los en draaide zich om om het kistje op haar bureau te zetten.
Achter haar kwam Ciara binnen en mompelde: “Kunnen we de brokjes in ieder geval wel opeten? We missen lunch.”
“Ik heb nog wel wat brood in de keuken. Pak dat maar.” Elain liep naar de plek waar haar tas op de grond lag en hurkte neer. De roos in haar tas was een beetje gebutst, maar hij had de ruwe handeling overleefd.
Starend naar de rode bloem liet ze zich achterover zakken. “Ik snap er niets van, Ciara. Hij noemt zich Valentijn, maar hij noemt mij ook Valentijn. Wat is een Valentijn?”
Ze keek op en zag nog net hoe Ciara haar schouders ophaalde. “Ik weet het niet. Het is niet je jaardag of zo, toch? Is er iets specials aan deze dag? Ik wou dat iemand dit voor mij deed.” Ze staarde verlangend naar de donkerbruine blokjes en Elain klapte resoluut het dekseltje dicht.
“Ik ga ze teruggeven. Zodra ik weet wie ze gestuurd heeft. We kennen de afzender misschien niet, maar de boodschappers kunnen we vast nog wel terugvinden.”
Met haar mond halfvol brood reageerde Ciara: “Hé, dat is een goed idee. Wil je dat ik het voor je uitzoek?”
“Oh, wil je dat doen? Dankjewel. Ik durf niet meer terug naar school.”
“Geen probleem. Als ik hem vind en hij hoeft de carobe brokjes niet terug, dan mag ik ze misschien wel opeten.”
Lachend keek Elain haar vriendin na, die daad wij woord voegde en met het broodje in haar hand de kamer uit liep.
Dan kon ze nu alleen maar wachten en hopen.
Spijtig staarde ze naar haar geschenken. Het was wel vreselijk lief allemaal. Zo jammer.

---

Elain bezigde zichzelf met huiswerk en het opruimen van haar kamer. De keuken kreeg een schoonmaakbeurt, iets waar haar buurman vast wel blij mee was. Ze wist dat Rick niet de meest enthousiaste schoonmaker was, maar hij deed in ieder geval zijn best nooit troep voor haar te laten staan.
Ze waren nu al drie jaar buren en aan die tijd zou bijna een einde komen. Rick werd binnenkort zestien en dan was hij klaar met school. Zou hij teruggaan naar Ornan? Naar zijn ouders? Hij had geleerd voor landbouwer, zou hij in de leer gaan bij één van de grote boerderijen hier in de buurt?
Vanaf het moment dat ze wist dat ze verliefd op hem was geworden, had ze nauwelijks meer met hem gesproken. Hij had het natuurlijk druk met school en zijn vrienden en sport, maar het was meer dan dat. Voor die tijd had ze nog wel eens aangeklopt wanneer ze hulp nodig had. Totdat hij een keer heel dichtbij was gekomen om haar te helpen met een boek dat achter haar kast gevallen was. Zijn glimlach had haar hart op hol laten slaan en sindsdien kon ze geen normaal woord meer uitbrengen in zijn buurt.
Het was allemaal net zo hopeloos als de geheimzinnige Valentijn. Rick zou van school af gaan en ze zou hem vast nooit meer zien. Misschien moest ze niet te snel zijn om haar mysterieuze schenker af te wijzen.
Met een diepe zucht liep ze uiteindelijk weer terug naar haar bureau, waar nu een beker stond met de roos in een laagje water. De kaart en het kistje stonden ernaast.
Geroffel op haar deur deed haar schrikken en voor ze zelfs maar ‘binnen’ kon zeggen, gooide Ciara de deur open.
“Ik heb hem gevonden!” schetterde ze. Haar donkere wangen waren gevlekt van enthousiasme.
“Echt waar? Wie is het?”
“Dat mag ik niet zeggen. Hier.” Met een triomfantelijk gezicht overhandigde ze Elain een kaart.
“Nog één? Oh nee.”
“Open hem. Toe, ik wil weten wat erin staat.”
Elain beet op haar lip en sloeg de kaart – er stonden dit keer twee hartjes op met een pijl erdoorheen geschoten – open. “‘Het geheim wordt bijna onthuld, met nog een klein beetje geduld, geef ik je straks mijn hart. Je Valentijn.’ En er staat een tijd bij.”
“Verder niets?” Ciara deed een stap dichterbij en dook in de kaart alsof ze het van zo dichtbij ineens wel kon zien.
“Waarom zeg je niet gewoon wie het is? Hoe heb je het eigenlijk uitgevonden?”
Grijnzend week Ciara weer naar achteren en vertelde: “Omdat je niet bij de les was, hield ik alles goed in de gaten, omdat ik dacht dat er vast wel weer iemand zou komen om iets te geven. Dus toen er een jongen kwam met een kaart in zijn hand, schoot ik op hem af en ondervroeg hem. Hij wist niet hoe de persoon die het gegeven had heette, maar na een beetje overredingskracht heeft hij me aangewezen wie het was.”
“En?”
“Nee, dat is niet leuk.”
“Ciara!”
“Wat? Hij heeft zoveel moeite voor je gedaan. Geef hem in ieder geval de kans om het uit te leggen, oké? Vertrouw me, het komt echt wel goed.”
Hoofdschuddend legde Elain de nieuwe kaart bij haar kleine verzameling. Hoe kon dit nou goed komen? Ze dacht terug aan haar eerdere gedachte. Moest ze hem een kans geven? Ciara had ook wel gelijk, ze moest het hem in ieder geval laten uitleggen.

---

Omdat er verder niets op de kaart had gestaan, alleen een tijd, bleef Elain maar gewoon in haar kamer wachten. Het kostte haar flink wat moeite om Ciara weg te werken en ze wist zeker dat haar vriendin op de gang zou staan wanneer het tijd was, maar dat moest dan maar.
Wat zou er gebeuren om die tijd? Het was vlak voor de normale dinertijd. Zou hij haar uitnodigen om ergens te gaan eten? Moest ze dat accepteren of kon ze beter meteen zeggen dat ze niet geïnteresseerd was?
Naast haar, in de gedeelde keuken, klonk gestommel en haar hartslag versnelde. Rick was thuis. Gespannen luisterde ze. Hij at blijkbaar in zijn kamer, dit keer.
Haar klokje vertelde haar dat ze nog een half uurtje te gaan had. Moest ze zich omkleden? Misschien was het wel zo aardig om een beetje moeite te doen. Haar geheimzinnige Valentijn had tenslotte ook flink wat moeite voor haar gedaan.
Ze nam haar borstel en een wasdoek en liep naar de wasruimte. Na een hele dag werken en druk doen kon ze wel een opknapbeurt gebruiken.
Terug in haar kamer keek ze haar kast door. Broek of jurk? Het was nog niet erg warm buiten, broek dan maar. Ze viste een tuniek van een hanger die er redelijk vrolijk uitzag. Het was natuurlijk niet de bedoeling dat hij zou denken dat ze heel erg haar best had gedaan. Dan kreeg hij meteen het verkeerde idee.
Nog zeven minuten. Ze had haar kleine zandloper omgedraaid en die telde netjes de minuten af. Haar vingers trommelden op haar bureau. Ze had zweterige handpalmen en veegde die af aan haar bovenbenen. Kon ze er nog onderuit? Ze kon zich verstoppen in Ciara’s kamer. Om het hoekje gluren om te zien wie het was en dan … Dan wat?
Zes minuten. Misschien kon ze beter iets nuttigs gaan doen. Dan was ze straks niet op van de zenuwen. Ze stond op en liep naar haar bed. Op de plank erboven stonden wat spulletjes die ze verzameld had de afgelopen jaren. Voornamelijke beeldjes van dieren, de meeste gemaakt van kwarts uit Tjalle. De mooiste was er een van een hert. Die had ze van Rick gekregen op haar veertiende jaardag. Ze had hem verteld dat het haar lievelingsdier was. Voordat ze wist dat ze verliefd op hem was.
Met het beeldje in haar handen keek ze om toen er achter haar een stem klonk. “Hé, Elain, ben je druk op dit moment?”
Rick stond in de de deuropening van hun gedeelde keuken. Even vergat ze te spreken, toen schudde ze haar hoofd. Nee wacht, ze was wel druk, maar nu nog niet. Moest ze het uitleggen? Dat ze op iemand wachtte? Maar hoe kon ze straks met iemand anders meegaan, terwijl Rick hier was?
Hij glimlachte en kwam binnen. “Ik ben blij dat je die nog steeds hebt bewaard.”
Haar blik gleed terug naar het beeldje in haar handen en voorzichtig zette ze het terug op de plank. “Die zal ik nooit wegdoen,” zei ze zacht.
“Heb je even de tijd, ik bedacht me namelijk iets wat ik je wil vertellen.”
Vlug wierp ze een blik op haar zandloper. Nog een paar minuten.
“Mag ik gaan zitten?” Hij wees naar het bed, waarvan ze meestal een soort bank maakte met grote rugkussens.
“Na-natuurlijk.”
Hij ging zitten en klopte op de plek naast hem, toen ze een beetje ongemakkelijk bleef staan. Met meer ruimte dan nodig was tussen hen in, nam ze ook plaats.
“Het is een Terra-dingetje. Iets wat jullie hier niet kennen. Tenminste, ik dacht het niet. Bij ons vond het altijd plaats op de veertiende van de tweede maand. Maar jullie hebben hier helemaal geen maanden, dus het was flink puzzelen.”
Ze volgde hem niet, maar knikte toch maar. Zijn ogen keken haar lachend aan en ze wist dat haar wangen donkerrood waren.
“In ieder geval. Op aarde, Terra dus, hadden we allerlei vreemde gewoonten en tradities. Een daarvan was dat je op die veertiende van de tweede maand iemand kon vertellen dat eh…” Plotseling haperde hij. Hij kuchte even en keek van haar weg. Iets zachter en een stuk minder zelfverzekerd, vervolgde hij uiteindelijk: “Dat je iemand leuk vindt.”
Ze knipperde. Radartjes in haar hoofd probeerden hardnekkig om de juiste informatie op de juiste plek te krijgen, maar het lukte allemaal nog niet zo.
Rick keek haar even aan en toen terug naar zijn handen. Er lag een blos op zijn wangen.
“Alleen,” sprak hij verder, “je doet dat dan niet rechtstreeks, maar via kleine dingen. Zoals eh… een kaartje. Of bloemen, of chocolade.”
Hij zweeg en zijn hoofd dook iets omlaag.
Plotseling klikten de juiste radartjes in elkaar.
“Chocolade …” fluisterde ze. Dat had op het kaartje gestaan. Haar ogen werden wijd.
“Die dag heeft een naam, weet je. We noemen het Valentijnsdag.”
Er verschenen tranen in haar ogen. Ze had geen idee waarom, want ze was helemaal niet verdrietig meer. Integendeel. Ondanks dat haar beeld een beetje troebel werd, trokken haar mondhoeken omhoog in een brede lach en toen hij opkeek, veegde ze vlug haar ogen droog. “Jij was het.”
Schaapachtig grijnsde Rick. “Ik weet dat jullie hier ongelooflijk direct zijn, maar ik kom van Terra. Ik was nog maar tien toen ik hier kwam, maar ik weet nog goed hoe mijn vader mijn moeder elk jaar verraste met een grote bos bloemen.”
Hij nam haar hand in de zijne. “Het duurde even voor ik het doorhad. Dat ik verliefd op je was, bedoel ik. En ik had geen idee hoe je zou reageren. Tenminste, totdat die enthousiaste vriendin van je mijn geheim ontdekte. Ik ben blij dat ze het voor zich heeft kunnen houden.”
Rick was het. Al die tijd. De kaartjes met de hartjes, de roos, het kistje waar hij zo zijn best op had gedaan. Al die zorgen die ze zich had lopen maken, over hoe ze haar geheime aanbidder moest vertellen dat ze niet geïnteresseerd was, allemaal voor niets.
Voordat ze doorhad dat er nieuwe tranen vielen, boog Rick naar haar toe en veegde ze teder weg.
“Lieve Elain, wil jij mijn Valentijn zijn?”